Een gewichtige zaak

Jean-Luc Leboucher schoot overeind in zijn bed.
Hij was wakker geschrokken van een luid gebons op de buitendeur.
Hij stak een kaars aan, het moest midden in de nacht zijn, want buiten was het aardedonker.
Snel sloeg hij zijn kamerjas om en haastte zich de trap af om de deur te openen.
Halverwege kwam hij zijn bediende tegen die de onverwachte gast al had binnengelaten.
Verbaasd keek hij naar zijn bezoeker. Een boodschapper van de koning.
“Bonjour monsieur Leboucher” hijgde de boodschapper, “De koning heeft dringend uw advies nodig in een gewichtige kwestie.”
“Mijn advies? Een gewichtige kwestie?” vroeg Jean-Luc.
“Het spijt me, de koning heeft mijn niets verteld, behalve dat het van zeer zwaar belang is en u  zo spoedig mogelijk op het kasteel wordt verwacht.”
antwoordde de gezant, die inmiddels weer wat bijgekomen was.
“Een ogenblik, dan kleed ik me snel aan.”
Hij droeg zijn bediende op de boodschapper een glas wijn in te schenken en het snelste paard te zadelen. Daarna rende hij de trap op naar zijn kamer, waar
hij de eerste de beste kledingstukken aantrok die hij kon vinden.
Intussen maalden zijn gedachten. Wat zou de koning van hem willen. Hij werd wel vaker door hem geraadpleegd, maar nooit op dit onzalige uur.
Zou het te maken hebben met staatszaken, zoals de opstandige geluiden van het hongerende volk? Of met de ophanden zijnde oorlog met het buurland? De belasting verhogingen? Hij had werkelijk geen idee.
Toen hij weer beneden kwam, stonden gast en paard klaar voor vertrek. Lenig sprong hij in het zadel.
“Allez, vite” spoorde hij het dier aan.
Het was maar goed dat de gezant de weg goed kende, want hij had slecht zicht. Bewolking blokkeerde het schijnsel van de maan. Het had de vorige dag geregend en zware wolken kondigden een nieuwe regendag aan.
Onderweg kwam hij de bakker tegen die net de deur van zijn winkel uitkwam om een bakpauze te houden. “Monsieur Leboucher, vanwaar deze haast?” vroeg hij.
“Geen tijd, monsieur Brioche, het gaat om een gewichtige zaak.” schreeuwde Jean-Luc als antwoord en verder ging hij, op weg naar het kasteel.
Na een dollemansrit door het bos kwamen ze uiteindelijk bij het kasteel aan.
Jean-Luc sprong van zijn paard en liet het bezwete dier achter bij de staljongens om het te verzorgen.
Hij rende het bordes op en ging op zoek naar de koning. Die vond hij, ijsberend in de grote zaal.
De koning was een kleine, gezette man. Hij hield van grote feesten met veel en lekker eten en drinken, dat bekostigd werd door de opbrengsten van de belastingen, terwijl het merendeel van zijn volk nauwelijks te eten had.
“Majesté,” hij knielde voor de koning neer, “u hebt mij ontboden voor een gewichtige zaak?”
“Jazeker,” antwoordde de vorst, hij keek spiedend om zich heen, “maar niet hier, volg mij.”
De koning ging hem voor door het paleis.
Even dacht Jean-Luc dat ze naar de bibliotheek zouden gaan of naar de wapenzaal, maar tot zijn grote verbazing daalden ze de trappen af tot in de kelder van het kasteel.
Uiteindelijk kwamen ze in een uithoek van de stallen aan. Daar lag een enorm varken heerlijk te knorren in de modder en andere ondefinieerbare substanties. Het woog zeker 500 pond.
Jean-Luc sloeg zijn sjaal voor zijn neus om die te beschermen tegen de stank die hem tegemoet kwam.
Verbaasd keek hij de koning aan.
“Majesteit, is dit ‘uw gewichtige probleem’?”
“Oui, mon brave”, antwoordde de koning, terwijl hij met zijn tong langs zijn lippen likte. Hij draaide zich om en keek Jean-Luc met schitterende
oogjes aan.
“Wat denkt u, monsieur Leboucher, moet ik het varken nu al slachten of zou ik er nog een paar weken mee wachten?”