De troonopvolger

Er was eens een koninkrijk waar de vorstin al heel lang vorstin, en de kroonprins al heel lang kroonprins was.
Op een dag betrad de kroonprins de werkvertrekken van zijn moeder.
   “Moeder, wanneer mag ik eens de baas zijn over het koninkrijk? Ik wacht al zo lang”
   “Ach lieverd, je bent nog zo jong,” antwoordde de koningin.“Je bent nog maar kort getrouwd, geniet toch van je gezin.”
   “Maar mammie, al mijn vrienden hebben een goede baan met verantwoordelijkheden en ik lummel maar wat aan.”
   “Jongen, dat moet je niet zeggen, je doet echt wel belangrijk werk.”
   “Ik zie niet in wat er zo belangrijk is aan het handen schudden en doorknippen van lintjes,” pruilde de prins. “bovendien kunt u dan wat kalmer aan doen en genieten van de kleinkinderen.”
De vorstin griezelde van dit idee. Haar hele leven had in het teken gestaan van het besturen van dit land, ze moest er niet aan denken de scepter over te dragen aan haar zoon om de hele dag duimen te gaan zitten draaien. En wat ze met die kinderen aan moest, daar had ze ook geen idee van. Nee, dat moest nog maar even wachten.
   “Met dat handen schudden en lintjes doorknippen maken jij en je vrouw je geliefd bij het volk, dat weet je. Dan zal men straks des te blijer met hun nieuwe koning en koningin zijn. Ze verwachten ook niets anders van je. Dus trek je jas aan en ga het land in. Je secretaris heeft wel een lijstje met bezigheden.”
   “Maar moeder,” de prins werd boos en stampvoette erbij, “ik wil koning worden voordat ik met pensioen ga”
De koningin stond op, keek haar zoon boos aan en zei gebiedend: “Zoon, nu is het genoeg, je zult linten doorknippen, totdat ik vind dat je gereed bent voor het koningschap. En als je lief doet wat ik zeg, mag je misschien binnenkort wel weer een leuk reisje maken.” voegde ze er wat vriendelijker aan toe.
Met afgezakte schouders verliet de prins de kamer. Hoe moest hij dit nu weer aan Camilla uitleggen, ze had er zo op aangedrongen nu eens voet bij stuk te houden. Maar tegen zijn moeder kon hij niet op, ook al was ze al ruim tachtig jaar.
Hoofdschuddend keek de koningin haar zoon na, “Wat denkt hij wel niet, de snotneus.”