Huub Vestraete was nu vijftien jaar huisarts.
Van jongs af aan had hij geweten dat hij dit werk wilde gaan doen. Zijn vader was arts en had hem al vroeg bij de praktijk betrokken. Toen die met pensioen ging, had Huub de goedlopende praktijk overgenomen. Hij deed zijn werk met veel plezier, al was de werkdruk de laatste jaren wel toegenomen.
Een tijd geleden viel het hem op dat er dagen waren waarop er veel mensen kwamen met dezelfde klachten.
Zo was er en hoofdpijndag, of een buikpijndag.
Toen er op een dag vijf bezorgde moeders met hun huilende baby’s langskwamen, probeerde hij en zijn assistentes uit te zoeken, waar die gelijkluidende klachten vandaan kwamen.
Na een paar weken kwamen ze erachter. Het alles te maken met de hoeveelheid ziekenhuisprogramma’s op tv. Was er die dag daarvoor een item over darmkanker, dan kon je de klok erop gelijk zetten dat de wachtkamer vol zat met patiënten met buikklachten.
Op den duur tekende zich een patroon af en konden ze bijna nauwkeurig voorspellen wie er op het spreekuur zouden verschijnen.
Zo ook vandaag weer.
De eerste patiënt was Deborah de Rooy, met haar zesjarige zoontje Danny.
‘Dokter, ik maak me zorgen om zijn geringe lengte’.
Aha, het onderwerp over groeiachterstand bij kinderen van het programma ‘Het kinderziekenhuis’
Daarna was meneer de Bruin aan de beurt.
‘Dokter, ik denk dat ik een hersentumor heb.’
Gevalletje ‘Bij de huisarts’.
Na onderzoek verzekerde Huub hem, dat het helemaal niet vreemd was om eens per maand hoofdpijn te hebben.
Aan het einde van de dag had hij ze allemaal gehad, behalve mevrouw Bulthuis.
Die zat hier iedere week onder het mom: ‘Bij twijfel niet inhalen.’
Zijn assistente bracht opheldering.
‘Haar zoon belde, ze heeft een aanrijding gehad en ligt in het ziekenhuis. Mislukte inhaalmanoeuvre.’
geschreven voor WE-300 suggestie
