De hangjongeren

Mevrouw Vermaas verliet de supermarkt.
Haar boodschappenkarretje trok ze fier achter zich aan.
De tas hield ze stevig onder de arm geklemd.
Ze was halverwege het winkelcentrum toen ze ze weer zag staan.
Een groepje jongelui, geheel gekleed in het zwart, de capuchons ver over het hoofd getrokken.
  ‘Stelletje nietsnutten,’ bromde ze in zichzelf, ‘vast en zeker drugs aan het dealen of een overval aan het beramen.’
Met een grote boog liep ze om de jongens heen. Haar tas drukte ze nog eens steviger onder de arm. Je wist maar nooit.
De groep had de oude vrouw niet eens in de gaten. Teveel in beslag genomen door datgene dat Stephen, de leider van de groep, bij zich had.
  ‘Heb je het?’ vroeg een van de jongens.
Stephen knikte.
  ‘Laat zien, gast.’
De leider ritste zijn jas open en haalde een wit bundeltje tevoorschijn.
  ‘Cool man, mag ik het even vasthouden?’
  ‘Is goed, maar doe wel voorzichtig, want ze zijn heel teer, die chiuhuahua’s.’