Bart

Annet was bijna dertig jaar kleuterjuf op basisschool ‘De Wingerd’.
Het was een typische dorpsschool en de meeste kinderen waren  als volwassenen in het dorp blijven wonen.
Het leuke daaraan was, dat Annet jaren later kinderen van ‘haar’ kinderen in de klas kreeg.
Niet ieder kind was hetzelfde.
Sommigen nieuwe kleuters gingen direct spelen, maar anderen begonnen hartverscheurend te huilen zodra de ouders hen achterlieten bij de vreemde juf. Annet kon ze meestal snel kalmeren en wanneer de ouders hun kroost weer op kwamen halen, troffen ze vrolijk spelende kinderen aan.
Deze ochtend zou er ook een nieuw jongetje komen, Bart.
Bart kwam aan de hand van zijn vader de klas binnen.
Ze herkende de vader direct. Het was Kees de Graaf.
Bart leek veel op de kleine Keesje.
Woeste blonde krullen omlijsten het kindergezichtje dat bezaaid was met sproeten.
Maar waar Keesje altijd een verlegen jongetje was geweest, was Bart juist zelfverzekerd en stoer.
Hij had er zin in.
Zijn vader nam afscheid en de les begon.
Halverwege de ochtend moest Bart naar de wc.
Hij had daar geen hulp bij nodig, hij kon het prima alleen.
Toen zijn afwezigheid wel erg lang duurde, besloot Annet eens een kijkje te gaan nemen.
Ze vond Bart in tranen op het toilet. Op de vraag wat er was, snikte het ventje:
‘Ik krijg mijn broek niet dicht.’ Snel hielp de juf hem uit de problemen.
Bart veegde zijn tranen weg, hervond zijn zelfverzekerdheid, liep de klas in en haalde met een ferm gebaar, luidruchtig zijn neus op.

geschreven voor WOW-ophalen