Knopen

Ik ben een twijfelkont.
Knopen doorhakken vind ik doorgaans moeilijk.
Dat betreft grote knopen zoals: Gaan we verhuizen? Zal ik solliciteren? Maar eigenlijk heb ik nog veel meer moeite met de alledaagse knopen.
Vandaag zo’n knoop: zal ik de bovenverdieping doen of ga ik in de tuin aan de slag. Allebei is hard nodig en dat maakt de keuze nog vervelender.
Inmiddels heb ik het benedenhuis gestofzuigd en zit ik nog steeds te dubben: boven of buiten?
Maar terwijl ik dit schrijf, neem ik een besluit: het is mooi weer, dus ga ik in de tuin zitten.
Bloggen is therapeutisch!

Hieperdepiep

Een heel feestelijke maandag, want vandaag zijn Gert en ik dertig jaar getrouwd.
Het klinkt al heel lang, maar toch is de tijd voorbij gevlogen.
We hebben samen veel meegemaakt.
Mooie dingen maar ook verdrietige dingen.
Soms schommelde het huwelijksbootje gevaarlijk en dreigde het door ruwe zee ten onder te gaan.
Gelukkig kan ik zeggen, dat we in rustig vaarwater gekomen zijn en genieten van alles wat we van God gekregen hebben.
Geen dik feest dit keer, maar een gezellige avond met de kinderen.
En dat is al een feestje op zich.

Verbijstering

Zaterdagavond een berichtje op twitter: Verkeersongeval Hoofdweg #Ederveen lijkt ernstig.
Een personenauto is op een tractor gebotst.
Later wordt er gemeld dat er één dodelijk slachtoffer is: een 21 jarige man uit Ede.
Je huivert.
De volgende ochtend blijkt dat je het slachtoffer en zijn familie kent en ineens krijgt zo’n berichtje een heel andere lading.
Later zal bekend worden dat een van de drie zwaar gewonden ook aan zijn verwondingen is bezweken.

Mijn gedachten zijn bij de familie en vrienden van Rob.

Een bruidsfeest

Het moet allemaal minder in de zorg en toch weten ze bij ‘mijn’ verzorgingstehuis met weinig middelen de bewoners een fantastische middag te bezorgen.
Zo werd er gistermiddag een heuse bruidsshow gehouden.
Personeelsleden, bewoners en hun familieleden leverden daarvoor spontaan hun bruidsjurken in en twintig enthousiaste medewerkers m/v maakten daar een geweldige show van.
De oudste jurk was zevenenveertig jaar oud en de bruid van toen showde hem zelf!
Het oudste kostuum werd honderd jaar geleden voor de eerste keer gedragen.
Ook San liep mee, die pakte graag de kans aan haar jurk nog een keertje uit de kast te halen.
De zaal was afgeladen vol, zelfs op de gang en het balkon zaten toeschouwers. Onnodig te vermelden dat het een groot succes was.
Er ging een enorme organisatie aan vooraf en er is veel werk verzet, maar het resultaat mocht er wezen.
Medewerkers in de zorg: ze zijn goud waard.
Had Den Haag dat nu ook maar door.

 

HIERRRRR!!!!!!!!

Al een paar weken ga ik met Rizzo naar de puppycursus.
Het is niet het braafste meisje van de klas, wat wil je ook als je als tamelijk ongehoorzame terriër tussen  van nature goedluisterende golden retrievers zit.  Toch heeft ze al aardig wat geleerd.
Het commando ‘hier’ bijvoorbeeld. Binnenshuis een tien, in de tuin een acht, maar loslopend een dikke onvoldoende.
Wij wonen op de Veluwe, dicht bij bos en hei. Wat is er mooier voor een hond dan uren over de hei te zwerven met je baas aan je zijde? Niets zou je zeggen. Toch denkt Rizzo daar heel anders over: het vrouwtje is wel leuk en de snoepjes in de zak houden de pup aardig op het rechte pad, maar komt er een ander creatuur (mens of dier) in beeld, dan is ze alles spoorslags vergeten en kan ik HIERRRRRRRRR!!!! roepen tot mijn broek er van af zakt. Geen pretje dus met een hondje dat net zo groot is als een doorsnee konijn en bovendien een schutkleur heeft. Die vind je gewoon niet meer terug. Nee, dan is het fijner om met kleinhond Beagle naar de hei te gaan. Die heeft welliswaar het nadeel dat ze loeit als een sirene, maar je hoort en ziet haar tenminste wel. Bovendien is Beagle het slimste meisje van de klas, wat betreft het commando ‘hier’. Ook al speelt ze met een andere hond, één keer HIERRRR en daar komt ze aan gerend. Het geeft me een heerlijk gevoel van macht en ik gebruik het regelmatig, gewoon omdat het zo leuk is.
Ook vanochtend ging het perfect ik had de laatste R nog niet uitgesproken of Beagle zat al naast me, hunkerend naar de beloning.
Totdat ik haar zomaar kwijt was, in een fractie van een seconde was ze verdwenen.
‘Oh kak!’ zei ik, want je eigen hond kwijt raken is niet leuk, maar die van een ander vreselijk.
Ik roepen en roepen, maar geen Beagle.
In de verte hoorde ik geblaf, maar niet het karakteristieke geloei van Beagle de Beagle. Er toch maar heen gelopen en ja hoor, daar lag ze te stoeien met twee andere honden.
Opgelucht haalde ik adem en mijn hartslag daalde weer naar een acceptabel ritme.
Beagle kwam vrolijk kwispelend op me af gehuppeld, ze had me waarschijnlijk niet eens gemist.
Ik besloot dat het tijd was om naar huis te gaan en zette de tegenstribbelende hond in de achterbak.
Terwijl ik wegreed, sprak ik mijn kleinhond nog even vermanend toe.
‘Beagle, dit moet je nooit meer doen, want daar krijgt oma grijze haren van.’
‘Woef.’ klonk het  deemoedig uit de achterbak.
Even later trok de zure lucht van een hondenscheet door de auto en kreeg ik het idee dat ze er gewoon schijt aan had.

De aanrijding

‘Mam ik heb niet zo mooi nieuws.’ zegt San bedrukt aan de andere kant van de telefoon.
Mijn hart stokt in mijn keel.
‘Ka heeft een aanrijding gehad met de scooter. Baksteen is erbij. De ambulance is er en hij blijft bij haar. Ik weet niet hoe het verder is, maar ik kom naar je toe.’
Ik sta te trillen op mijn benen.
Dit zijn de telefoontjes, die je als ouder het meeste vreest.
Ik roep Gert, vertel hem nog beknopter wat er gebeurd is en probeer contact te zoeken met Baksteen.
Hoe werkt die rottelefoon ook al weer? Eindelijk toets ik Baksteens nummer in.
Hij gaat over, maar er wordt niet opgenomen. Gelukkig belt hij binnen een minuut terug.

Hij kam net terug uit zijn werk, maar nam ‘toevallig’ een andere weg. Dichtbij Ka’s appartement zag hij een scooter op de grond liggen, met daarnaast een meisje met een rode krullenbol. Dat kon er maar een zijn. Omstanders liepen al aan haar te sjorren.
Hij sprong uit de auto en als volleerd politieman nam hij de leiding kordaat  over. ’Laten liggen! Wie heeft er een deken en iets voor onder haar hoofd. Is de ambulance al gebeld?’
Niet veel later arriveerden politie en ziekenauto.
Met Ka ging het gelukkig goed. Ze werd in de ambulance onderzocht en daar constateerden ze kneuzingen en schaafwonden, maar verder helemaal intact.

Intussen zijn Gert en San ook op de plaats des onheils aangekomen. San voor de morele steun en later voor de afvoer van de scooter en Gert voor het afhandelen van de verzekeringen.
En dan komt Joppie nietsvermoedend thuis.
‘Hé een ambulance in de straat. Hé is dat Ka’s scooter niet……? Wat?! Ligt Ka nu in die ambulance?’
Met een paar passen zit hij naast zijn vriendin in de ambulance en dan kan Ka de traantjes niet meer tegenhouden.
Het is toch wonderlijk, dat ze binnen twintig minuten vier familieleden om zich heen heeft.
En hoe toevallig was het, dat Baksteen net deze route nam en zo als een van de eersten bij zijn schoonzusje was?
Ik geloof niet in toeval……
Intussen ga ik thuis met het eten verder  en stel voor dat ze allemaal maar hier mee zullen eten. Het is inmiddels al zes uur geweest  en van eten koken zal het bij de anderen vast niet meer komen.
Onnodig te zeggen, dat ik gisteravond dubbel zo blij was met zeven man aan tafel.
Vandaag gaat het goed met Ka, ze heeft een flinke spierpijn opgelopen en de scooter heeft flinke schade, maar het had allemaal veel erger kunnen zijn.

Houdini

Heel leuk hoor zo’n klein hondje, alleen ben je haar iedere keer kwijt!
Want hoe groot je tuin ook is, die van de buren blijkt altijd net wat interessanter.
De eerste weken hield Rizzo zich prima aan de grenzen van de tuin. Vond het wel net zo veilig, dicht bij de nieuwe baas.
Maar het duurde niet lang of mevrouw werd nieuwsgierig en zo waren we haar iedere keer kwijt. Dan had ze weer een gaatje gevonden naast de volière, of wrong ze zich  achter de schuur langs, de wijde wereld in.
Soms betrapten we haar op heterdaad en konden we maatregelen treffen, maar iedere keer liep ze weer in de tuin van de buren. Die vonden het bezoek van de buurpup  o zo leuk en gezellig, maar ze realiseerden zich waarschijnlijk  niet, dat een terriër het liefst grote gaten graaft en hun tuin er nu eenmaal onberispelijk bij ligt…. Om de buren toch maar tot vriend te houden bleven we speuren naar openingen in het gaas. Uiteindelijk bleek, dat Rizzo zo klein was, dat ze zich precies door de mazen heen kon wurmen. Het was dus goed opletten en wachten op het groter groeien en dat deed ze gelukkig snel.
Vorige week zat ze dan eindelijk vast. Haar kopje kon er wel doorheen, maar de schoudertjes  zaten muurvast.
Mooi dachten we, die komt niet meer weg.
Maar daar hadden we Rizzo onderschat: die had inmiddels al uitgeprobeerd dat ze met een flinke buikschuiver onder de poort door kon. Gelukkig was ze zo dom om haar trucje onder mijn neus uit te voeren en kon ik maatregelen treffen. Snel heb ik wat stenen onder de poort geschoven en nu zit de kleine Houdini dan toch echt gevangen in onze tuin.
Voorlopig dan. Want het is een terriër en die graaft nu eenmaal.
Zal mij benieuwen hoe lang het duurt voordat ze zich een uitweg graaft.
Zojuist kwam ze al binnen met modderpootjes en een roetzwarte kop……..