De wind uit het oude land

1961
Een vroege ochtend in oktober. De kustplaats Marseille slaapt nog wanneer een kleine boot aanmeert aan een afgelegen steiger in de haven.
De opvarende zijn vrouwen en kinderen die hun vaderland Algerije zijn ontvlucht.
Als zogenaamde Pied Noirs, nakomelingen van Franse kolonisten uit de negentiende eeuw, worden ze door de Algerijnse rebellen vervolgd en vermoord.
Een van de vrouwen is de dertigjarige Isabelle. Acht maanden zwanger. Uitgeput door de reis en het verscheurende verdriet om haar man en twee zoontjes, die ze achter moest laten. Gedood bij een aanslag op de school, waar haar man leraar was. Als het niet om haar ongeboren kind was, was ze het liefst met hen gestorven. Haar schoonzus had haar weten te overreden met haar mee te gaan naar Frankrijk. Er werd een flink bedrag betaald en met alleen een koffer met kleren, hadden ze de overtocht in de gammele boot gemaakt.
De verkleumde vrouwen en kinderen worden opgevangen in een grote loods, waar eerste hulp wordt verleend en voedsel en bedden klaar staan. De Franse regering weet zich bijna geen raad meer met de toestroom van vluchtelingen. Duizenden zijn er nu al het land binnengekomen en nog steeds lijkt er geen einde aan te komen.
Isabelle gaat op bed liggen en sluit haar ogen en oren.
Die nacht wordt haar dochter geboren.
Yasmine.

1972
‘Nee mama, ik wil niet mee naar de bergen. Het is veel te warm en de wind prikt.’
Yasmine stribbelt tegen als haar moeder haar bij de hand wil pakken.
‘Goed, dan ga ik alleen. Maar je blijft bij tante Aisha,’ waarschuwt Isabelle.
Yasmine wil alles wel beloven, zolang ze maar niet die lange reis hoeft te maken naar de bergen.
Isabelle strijkt het meisje over de haren en kust het. Ach, wat weet de kleine er ook van.
Drie uur duurt de tocht en dan zit Isabelle eindelijk op haar geliefde plekje op de rotsen.
De Chergui, de hete woestijnwind, voert stof en zand van overzee mee.
De vrouw sluit haar ogen en ademt diep in. De wind prikkelt haar neus en keel, maar het hindert haar niet. Als ze goed ruikt kan ze de aroma’s van thuis oppikken. Gember, saffraan, kurkuma, kaneel, de oranje bloesem….. Het brengt haar terug bij haar geliefde Saïd en hun jongens.
De tranen op haar wangen vermengen zich met het stof uit de woestijn en laten zwarte sporen achter op haar gezicht.
Een paar keer per jaar kan ze het oude land ervaren. Voelt ze zich geen verachte Pied Noir, die zowel in Algerije als in Frankrijk uitgekotst wordt. Dan is ze de jonge vrouw die liefhad, danste en zong.

2013
De oude Isabelle zit voor het raam van het oude appartement waar ze woont, maar ze ziet niets.
De laatste twintig jaar is ze blind. De artsen staan voor een raadsel, maar zij weet wel beter.
Haar ogen willen geen bloed meer zien. De moordpartijen in Algerije en de rellen in Marseille die vele Pied Noirs het leven hebben gekost, de kinderen zonder ouders….. ze kan het niet meer aanzien…
Ze moet even een dutje hebben gedaan, want plotseling voelt ze een hand op haar schouder. ‘Nonna?’
Het is haar achttienjarige kleindochter, Anouk.
Haar oogappel, het kind dat zoveel op haar lijkt.
‘Nonna, ik heb wat voor je,’ zegt de jonge vrouw en ze legt een doosje in de handen van haar grootmoeder.
Isabelle betast het houten kistje en langzaam opent ze het.
Een rijk bouquet stijgt op: Gember, saffraan, kurkuma, kaneel…
‘Ik ben er geweest, Nonna. Ik ben thuis geweest,’ Anouk zingt het bijna terwijl ze de natte wangen van de oude vrouw kust.

sahara_sahara_winds

geschreven n.a.v. een uitdaging van Plato
WE-300 Geuren

About these ads

38 gedachtes over “De wind uit het oude land

  1. Pingback: De paragnost en… een nieuwe WE-300 | Platoonline

  2. Wat een schrijnend verhaal. En was het nu maar pure non-fictie. Maar het is aan de orde van de dag. Je kan je er giftig over maken, maar volken zijn op drift, Europa krijgt koekjes van het deeg van zijn koloniale verleden, mensen oordelen, kotsen uit en laten verkommeren. Het is woest makend. Jij schrijft hier prachtig over. Laat het dan een WE-600 zijn, maar een thema als dit mag wat mij betreft de uitzondering op de regel in zich dragen.
    Hier schrijft weer de oude Hanneke!!!!

    • dank je plato.
      helaas, werkelijkheid van alle dag en voor miljoenen mensen. ook die we allang weer vergeten zijn, omdat er weer een nieuwe brandhaard is.
      Mali, Sudan…

  3. Toevallig zag ik vanmiddag op de tv een serie over mensen die uitgezet worden, een klein chinees meisje van een jaar of 7,8 heel wijs bij haar moeder weggehaald geweest een tijdje, hier nog steeds illegaal wonend die zei : Ik wilde dat mijn leven geen geheim was. Dan krijg ik daar kippenvel van. Evenals van jou verhaal.

  4. Even stil na het lezen ……….. wat ben ik gelukkig dat ik nooit heb moeten vluchten uit mijn land, dat ik nooit in oorlog heb geleefd. Dat ik gewoon de verse kruidenlucht van mijn oma op het balkon kan ruiken.

  5. Calculerend gesproken zit het dichter bij 3 x 200 woorden dan bij 2 x 300.
    Ik vind het een verhaal dat die ca. 600 woorden zeker waard is. De beschreven levenscyclus kan niet met minder toe. Heel invoelbaar beschreven, en het raakt ook heel dicht aan de hedendaagse problematiek van vluchtelingen en asielzoekers, van onmenselijke (uitvoering van) wetten en populistisch jargon en daaruit voortvloeiende daden.
    Was Marseille niet een rechts of populistisch bolwerk, of faalt hier mijn geheugen?

  6. Wat een mooie WE300 Hanneke! Het gegeven is inderdaad nog steeds aan de orde van de dag en waarschijnlijk zullen vluchtelingen altijd blijven bestaan. We mogen ons gelukkig prijzen dat we in een vrij land wonen al wordt er nog zoveel gemopperd!

Zeg het maar:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s