De ontmoeting

De actualiteit brengt zomaar een verhaal naar boven
Vooruit dan maar, nog een keer…..

Hij was nog twee stappen van me verwijderd. Mijn hart bonkte in mijn keel, eindelijk zou ik oog in oog met mijn vader staan.
Mijn moeder ontmoette hem vlak na de oorlog, in Polen waar ze werkzaam was als tolk. Al snel bloeide er een liefde tussen hen op, maar het mocht niet, het kon niet.
Toen mijn moeder merkte dat ze zwanger was, ging ze terug naar Nederland.
Ze heeft nooit iets losgelaten over de identiteit van mijn vader. Pas op haar sterfbed, twintig jaar later, gaf ze mij zijn naam.
Ik was druk bezig met mijn leventje en mijn vader was een beetje naar de achtergrond verdwenen, totdat aan het einde van de jaren zeventig de media bol stonden van zijn naam.
Ik was geschokt: was dit mijn vader? Ik keek uren naar zijn foto, zo dichtbij, maar tegelijk zo onbereikbaar.
In de jaren negentig vertrok ik naar Italië. Ik zette projecten op voor straatjongeren.
Op een dag kreeg mijn organisatie een uitnodiging uit Rome. Het bleek dat mijn vader van ons werk gehoord had en hij wilde ons graag ontmoeten.
Ik was bloednerveus. Zou hij een verband leggen tussen mijn naam en die van mijn moeder? Tussen haar uiterlijk en de mijne?
We stonden opgesteld in een rij toen hij de zaal binnenkwam. Mijn hart ging als een razende tekeer en toen hij vlak bij me stond, was ik bang het bewustzijn te verliezen.
‘Carola Vermaas,’ stelde Mario mij voor.
Ik maakte een reverence en kuste de ring aan zijn hand. Toen ik opstond keek ik in mijn eigen ogen.
‘God zegene je, mijn kind,’ sprak hij in de taal die hij van mijn moeder geleerd had.
‘Grazie Padre,’ mompelde ik terug.
Het waren de enige woorden die ik in mijn leven met mijn vader, Paus Johannes Paulus II, zou wisselen.

About these ads

14 gedachtes over “De ontmoeting

  1. Dit verhaal herken ik ook! Echt een heel mooi maar ook triest verhaal en nu zeker actueel. Rijst bij mij meteen de vraag, hoeveel kinderen zouden er van Paus Fransiscus De Eerste rondlopen? ;-).

  2. Vreemd, maar op de een of andere manier voelde ik dit aankomen! Inj iedeer geval zal die paus dus niet op die stoel hebben moeten zitten om aan te tonen dat hij een man is… Leuk verhaal, Hanneke.

Zeg het maar:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s